Kijk!

Nog een laatste rondje voor het slapengaan. Starten en stoppen lukt nog niet zo goed, het zwiepen van haar stuur moet ze nog onder controle krijgen en af en toe rijdt ze pardoes de struiken in, maar...


Kijk!

Ze probeert al op de trappers recht te staan.

In het zwembad

Kopje onder.
Naar de speelballetjes op de bodem.

Nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.
En nu heel lang.

Oei.

Nu niet meer.

Portfolio

Daar zaten we dan, Allerliefste en ik, op de kleine stoeltjes aan de kleine tafel van de kleuterklas voor kleintjes. Te luisteren naar wat ze te vertellen had over het voorbije jaar. Aan de hand van een portfolio, zowaar. En dat ze dat goed doet: knippen en scheuren, mooie tekeningen met potlood-stif-verf. In haar kubistische periode vooral veel vlekken, meer recent tekent ze mannetjes en variaties op dat thema. Zo werd een mannetje in een raket vandaag iemand die dood is. Haar artistiek oeuvre kenden we al van thuis, dus het leukste om te horen voor mij was dat Jana het ietwat teruggetrokken jongetje met haar werkopdrachten heeft ontdooid en zelfs heeft meegekregen naar de Uilen. Juf Isabelle: "Maar jij bent vriendjes met iedereen, hé. Je speelt met de grote en je zorgt goed voor de kleintjes." Ze knikte trots maar verlegen en leek heel even weer op dat afwachtend meisje op de eerste schooldag. Een foto van die eerste dag zat ook in haar portfolio en wat is ze op die tien maanden tijd veranderd: fysiek gegroeid natuurlijk maar vooral een ondernemend meisje geworden. Heel leuk, zo'n portfoliobespreking in het eerste kleuterklasje.

Cold turkey

Het voorbije weekend aan zee zaten we in de leeshoek van de boekenwinkel het boek over Anna en haar tutjes in te kijken. Net als zij was ze de voorbije week ook naar de tandarts geweest (die stoel is een glijbaan!) en ik stelde haar voor om de tut deze zomer in Frankrijk achter te laten.

Neen, morgen aan de zee.
In ruil voor de paaseitjes?
Ja, ik krijg paaseitjes!
Ik wil mijn tut aan een ander kindje geven.
In zo'n doos voor kleren en schoenen.
Zo'n tweedehands container?
Ja, morgen.

Met een bang hartje - weet ze waar ze aan begint? - en een tikkeltje melancholisch - goh, wat wordt ze toch snel groot! - volgden we haar in haar wilde plannen.

Eerst de duinen leeggeraapt. En dan plechtig het tuutje overhandigd.

Er was geen kledingcontainer aan zee dus Allerliefste liep een blokje om en smeet het tutje in de vuilbak. Zelfbescherming. Want als ze er nu om roept (vooral bij haar vader, hij deed het tutje weg maar misschien vermoedt ze / hoopt ze dat het niet definitief was), om te slapen of bij groot verdriet, wou ik dat het terug kon toveren. De verleiding is aan de kant van de ouders dus minstens even groot.

Maar ze doet het goed. Lastig inslapen, 's morgens soms lastig doorslapen. Al gaat het beter sinds we er een wedstrijdje van maken "Wie is de grootste slaapkop in huis?" Ik verwacht dat we nog een paar dagen moeten doorbijten en dan gaat Jana weer goed gezind en tutloos door het leven. Flinke grote meid. Mijn kleine meisje.

Ik wil altijd de eerste zijn (RvhG)

Ik heb jou voorbijgesteken!


[Het is lente. Ze loopfietst naar school.]